BlogDiversiteit in de psychedelische community: hoe kan het beter? (In gesprek met Camille Barton)

Bij elke zadenbestelling krijg je nu 1 gratis zaadje | Shop wietzaden

Azarius

  • $

$ 0, -

US$ 0,00

Diversiteit in de psychedelische community: hoe kan het beter? (In gesprek met Camille Barton)

13-12-2018

Vorige jaar zag ik een artikel over het gebrek aan diversiteit in de psychedelische gemeenschap, Why the psychedelic community is so white, dat werd gepost in een Facebook groep over trance festivals. Interessant! Natuurlijk las ik ook de commentaren onder het artikel. De helft ervan waren in de trant van ‘We zijn allemaal mensen, ik zie geen kleur, we maken geen onderscheid in deze gemeenschap, Namaste’. Nou. Als een queer witte cis-vrouw heb ik nooit met racisme te maken gehad maar heb ik me altijd ongemakkelijk gevoeld rond mensen die weigeren asymmetrische machtsverhoudingen te erkennen. Door dit te doen ondermijnen ze de ervaringen van anderen en buigt het gesprek af. Dit lijkt des te meer te gelden in de omgeving waarbij ik verwacht dat mensen zich iets zelfbewuster opstellen. “Het belang van respresentatie, marginalisatie en het belang van eerlijke kansen bediscussiëren met mensen die gezien hun identiteit hier nooit om hebben hoeven te vragen is vermoeiend”, aldus Ismail Ali, Policy Fellow at MAPS[1].



Zijn wij allen één? Vraag het je favoriete thee


Gelukkig waren veel commentatoren bereid te praten over de uitdagingen die de psychedelische gemeenschap in het algemeen heeft. Voor mij en anderen die een interesse in het onderwerp hebben is er een verband tussen psychedelica en het verhogen van het bewustzijn, het doorbreken van grenzen om een betere versie van onszelf worden, als persoon en als maatschappij. De gehele psychedelische gemeenschap, inclusief wetenschappers, pioniers, kunstenaars en psychonauten kunnen met een ecosysteem worden vergeleken: het heeft (bio)diversiteit nodig om sterk, gebalanceerd en veerkrachtig te zijn.

Om met een oprechte blik naar de psychedelische gemeenschap te kijken en om initiatieven en problemen te benoemen in deze enorme beweging, had ik een gesprek met Camille Barton. Deze kunstenaar, sociaal ondernemer en mensenrechten leermeester uit London bekleed vele rollen. Ik wilde haar vragen naar SanQtuary, een intersectionele[2] vrijhaven voor de LHBTQ+[3] gemeenschap die zij op Shambala Festival in het Verenigd Koninkrijk heeft opgezet. Ik was onder de indruk van de welsprekendheid waarmee ze het over onderwerpen als plantengeneeskunde, politiek, zelfontwikkeling, the war on drugs en mensenrechten had. Haar werk en haar woorden zullen meerdere malen terugkeren in dit artikel. Ten slotte weet niemand beter dan mijn psychedelica-geïnteresseerde lezers dat alles met elkaar verbonden is...


Onderzoek en conferenties: meer dan witte mannen met een PhD

Een paar jaar geleden zag de wereld van psychedelica conferenties en onderzoek er een beetje uit als het management van een groot Europees of Noord-Amerikaans bedrijf: merendeel wit, merendeel man en merendeel mensen met een rijke, bevoorrechte achtergrond. Hoe komt dat? Zonder bewust aandacht te besteden aan prikkels om ervoor te zorgen dat iedereen kan deelnemen wordt maatschappelijke diversiteit niet gereflecteerd in geïnstitutionaliseerde organisaties. Machtsposities belanden in de handen van de groep mensen die daar altijd toegang tot heeft gehad, daarbij weinig ruimte latend voor hen die zich twee keer zo hard moeten bewijzen om hetzelfde level te bereiken. Naast het reproduceren van de al bestaande maatschappelijke discriminatie heeft het veld van psychedelisch onderzoek en conferenties de volgende eigenaardigheid: het gaat om (voor het merendeel illegale) drugs.

Velen, waaronder Camille Barton, dachten dat the war on drugs enkel aan Amerikanen was besteed totdat ze onderzoek naar het onderwerp deden. En uit dat onderzoek zowel als uit ervaringen blijkt dat in het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, bijvoorbeeld, de kans dat mensen van kleur worden gearresteerd of lastiggevallen door de politie veel hoger ligt dan voor witte mensen, zeker als er een ‘verdenking’ van drugsbezit is. “The war on drugs waart niet alleen in de VS, maar wereldwijd. De achterliggende mechanismes werken hetzelfde [..] Als een zwart persoon in hechtenis overlijdt en de politie zegt dat ze drugs in zijn of haar bezit hebben gevonden wordt dit makkelijk als doodsoorzaak geaccepteerd en niet verder bevraagd.” Dat is hoe Ifetayo Harvey, communicatie medewerker van de Drug Policy Alliance in de Verenigde Staten het opsomt. Zwarte mensen riskeren dagelijks hun leven simpelweg door zwart te zijn. Nogal wiedes dus dat ze het liever niet in het openbaar over drugsgebruik hebben!

Daarbij komt dat als de onderzoekers, academici en sprekers die presenteren en netwerken bij een psychedelische conferentie er allemaal hetzelfde uitzien het voor sommige een drempel opwerpt om deel te nemen; mogelijk hebben ze niet alleen het gevoel er ‘anders’ dan de meerderheid uit te zien, maar ook dat ze vanuit een ander perspectief naar de zaak kijken. Alle ogen op je gericht hebben is niet makkelijk, vertelt evenementen organisator en onderzoeker naar burgerinitiatieven Darren Springer.

Deze situatie is aan het veranderen. Organisatoren worden zich door feedback en kritiek bewust van de noodzaak hun evenement meer inclusief te maken. Als resultaat daarvan zijn er discussies over de aspecten van diversiteit ingepland. Zo was Camille Barton bij de 2017 Psychedelic Science Conference uitgenodigd om een panel te leiden getiteld ‘White Allies and Anti-Racist Practice in the Psychedelic Community’.

Het aller belangrijkst is dat de mensen die zich buitengesloten voelen initiatief nemen om met oplossingen te komen. Voorbeelden hiervan zijn de voorstellen waarmee de deelnemers in het zojuist genoemde panel mee kwamen: betaalbare tickets voor mensen van kleur en mensen uit de buurt, het in onderzoek opnemen van geleefde ervaringen in relatie tot identiteit en historische context, of het betrekken van verscheidene comités die zich bezighouden met onderdrukking, intersectionaliteit, en intergenerationele trauma’s ervaren door mensen van kleur, de inheemse bevolking en de LHBTQ+ gemeenschap bij toekomstige conferenties. Ook aan het roer van het schip kan veel meer worden veranderd. De exclusiviteit van een evenement wordt vergroot als mensen met verschillende achtergronden, genders en huidskleuren al vanaf het begin bij de organisatie betrokken zijn.  

Om dit punt verder toe te lichten volgt hier een anekdote over de prestigieuze Transpersonal Psychology Conference in Praag in 2017. De mannelijke voorzitter van een panel over de toekomst van de wetenschap hoopte dat dit het ‘laatste geheel mannelijke panel’ in de geschiedenis van het evenement zou zijn.



Het laatst panel dat enkel uit mannen bestaat op de Transpersonal Psychology Conference


Hoe dan ook (noem me een idealist), ben ik er zeker van dat de broodnodige gesprekken over diversiteit de overhand zullen krijgen op het moment dat het onderwerp wordt aangesneden door een minderheid. Het is aan ons allen om verandering aan te moedigen en zij die meer stemmen aan het gesprek over psychedelische wetenschap willen toevoegen te ondersteunen. Daardoor zullen we meer kansen hebben op een goed onderzoek naar psychedelische stoffen en meer gebruiken kunnen ontwikkelen om hen die het het meest nodig hebben te helen, en om het drugsbeleid betreffende de racistische war on drugs aan te passen. Verdiep je vooral in dit onderwerp aan de hand van Camille’s initiatief RE-GENERATE, een op zwarte mensen gefocust Brits kunst festival over de overlapping van drugsbeleid, raciale gerechtigheid en emancipatie.

Plantengeneeskunde: ken de geschiedenis, vier de diversiteit

Om diversiteit in de psychedelische gemeenschap aan te snijden voelde het noodzakelijk om het over plantengeneeskunde te hebben. Het meeste van de traditionele kennis komt van inheemse volkeren, verspreid over de hele wereld, zoals de Mazatec (Salvia Divinorum, paddo’s), de Huichol (peyote), de Babongo (iboga), om maar enkel de planten te noemen die zijn onderzocht, ervaren en gepopulariseerd in de Westerse samenleving. Alhoewel er overeenkomsten zijn tussen de verschillende volken die plantengeneeskunde gebruikt zijn de kosmologie, rituelen, talen en gebruiken ontzettend divers. Hoe kunnen mensen die mogelijk van de voordelen van plantengeneeskunde gebruik maken deze culturele diversiteit op een respectvolle manier benaderen?

De eerste manier is om het grote geweld dat alle inheemse volken, in de vorm van kolonisatie en de vernietiging van hun cultuur door witte missionarissen en kolonisten, te erkennen. Dit helpt ons de huidige worstelingen van inheemse gemeenschappen over de hele wereld beter te begrijpen. Als we van plantengeneeskunde gebruik willen maken om onszelf te helen kunnen we ons niet wegdraaien van het lijden van volken uit de Amazone, bijvoorbeeld, in het verleden én het heden. Hun land en hun rechten worden constant bedreigd door bedrijven (in de mijnbouw en landbouw) en door regionale overheden die profiteren van uit het kolonialisme overgeleverde machtsverhoudingen. Knoop je vooral in de oren dat ‘trendy’ plantengeneeskunde vroeger als barbaars werd gezien.



Justina Serrano Alvarez, Shipibo Onanya. Foto door Marlon del Aguila Guerrero/CIFOR

Wij, als westerlingen[4], moeten respectvol zijn en luisteren. De inheemse bevolking van de Peruaanse Amazone organiseren zich momenteel om zich te verzetten tegen ‘spirituele onteigining’, oftewel, toeristen die in retreat centra, meestal door buitenlanders beheerd, profiteren van de geneeskrachtige planten en vertrekken zonder de gemeenschappen die deze kennis generatie over generatie hebben doorgegeven, in beschouwing te nemen. De Coshikox, een vertegenwoordiging van de 35,000 Shipibo, Conebo en Xetibo volken van de Peruaanse Amazone, heeft in Yarinachocha afgelopen zomer de eerste bijeenkomst voor voorouderlijke helers georganiseerd. Deze uitzonderlijke samenkomst resulteerde in de vorming van de Shipibo-Konibo-Xetebo Associatie van Onanyabo/Voorouderlijke Helers en de Yarinacocha Verklaring, een roep om zelfbeschikking. Heb je ooit ayahuasca gedronken? Overwegen jij of je vrienden dit? Neem dan alsjeblieft een moment om de Verklaring na dit artikel te lezen. Spoiler: spiritualiteit en politiek zijn niet van elkaar te scheiden en we moeten ons consumentisme bevragen.

Wie weet ken je iemand die zichzelf na een paar weken Peru ‘sjamaan’ noemt. Daar kunnen we om lachen. Maar, als we onszelf als onderdeel van een stroming voor bewustwording en pogressie achten is het ook onze verantwoordelijkheid om publiekelijk mogelijke onveilige gebruiken af te keren, alsmede culturele toe-eigening, “het destilleren van middelen van voorouders zonder hen of hun nakomelingen te eren en te erkennen”, legt Camille uit. Het kan een controversieel onderwerp zijn “ik denk dat we het onderwerp niet vaak genoeg uitdiepen,” voegt ze toe[5]. Om het simpel te zeggen, het gaat over een gebrek aan zorgzaamheid, een waarde die binnen de psychedelische gemeenschap centraal zou moeten staan.

Een makkelijke manier om misbruik van kennis buiten je eigen cultuur te voorkomen, en daarmee respectvoller met traditionele inheemse geneeskrachtige planten om te gaan is door je te (her)verbinden met de planten uit je eigen volkenkunde, als dat mogelijk is. Onderzoek de vergeten en nieuwe tradities van het geografische gebied waarin je je bevindt, zoals kruidenkunde, hekserij en zelfs religie! De Britse occultist Julian Vayne geeft in zijn buitengewone boek Getting Higher tips om je eigen psychedelische ceremonies en rituelen vorm te geven. Ik zal in een later blogartikel zeker nog eens terugkomen op zijn wonderlijke tripgids maar bedenk je dat (lokale, zelfgekweekte, met de hand geplukte) geneeskrachtige planten in je eigen culturele kader en omgeving tot je zullen ‘spreken’ in een taal die je eigen is[6]. Kleine toevoeging, mocht je de Franse taal machtig zijn raad ik je aan Billy Ze Kick en zijn fantastische nummer ‘Mangez-moi’(Eat me), die in 1994 op nummer 2 in de hitlijsten stond te beluisteren.

Het is niet nodig onhandig andere culturen proberen te intimiteren als we doormiddel van co-creatie en veel plezier nieuwe rituelen kunnen uitvinden. Met respect en verbeelding is alles mogelijk; ook het scheppen van  een veelbetekenende persoonlijke of collectieve ervaring. Paddo's en klimmende winde (beter bekend als morning glory)  kunnen vrijwel overal in Europa groeien. Ook kunnen truffels in rituelen als een fantastische springplank naar hoger bewustzijn worden ingezet. Bonus punt: het kauwen van deze overheerlijke rotsjes (hmmm, de smaak van rotte noten en accuzuur) je echt een gevoel van ceremoniële uitdaging geven, alhoewel je ze ook met thee kunt innemen. 

Naar een inclusieve festival cultuur

Nadenkend over Westers-uitziende, moderne ceremonies leidt me tot het laatste onderwerp in relatie tot diversiteit in de psychedelische gemeenschap dat ik zou willen bespreken. Sommige festivals en evenementen kunnen fantastische plekken zijn voor geestverruimende, transformationele ervaringen en ik zou ze als ‘psychedelisch’ beschrijven: creatieve kunst en muziekfestivals, ‘burns’ (regionale Burning Man evenementen) en, natuurlijk, psy-trance festivals. Ik ga dolgraag naar dit soort evenementen toe omdat het ook plekken zijn waar binnen de het workshopprogramma, van zeg een festival, spirituele, politieke en sociale discussies plaatsvinden. Ik merk ook dat er een breder scala aan (zichtbare) gender identiteiten is vergeleken met een rock festival, en mensen komen van vaak van heinde en verre om bij het evenement aanwezig te kunnen zijn.

Toch zouden we ons ook hier dezelfde vragen als op wetenschappelijke conferenties moeten stellen. Wie organiseert deze evenementen, wie treedt er op, geeft er les, en wie doet dat niet? Hoe inclusief zijn de ruimtes voor hen die voelen dat ze op grond van identiteit zich niet onder de meerderheid kunnen scharen?

Ik voel me vaak door bevreemding getroffen als ik een line-up zie die enkel uit mannelijke DJs bestaat, of wanneer er tijdens een workshop of discussie over liefde en seksualiteit zonder nuance enkel van een heteroseksueel perspectief wordt uitgegaan. In de algemene festival cultuur heeft Camille Barton het gevoel dat “mensen zich zo verlicht voelen dat ze geen rekening houden met de manieren waarop ze medeplichtig zijn aan het herproduceren van schadelijke patronen die bepaalde mensen zullen uitsluiten. Er vindt veel culturele toe-eigening op festivals plaats en de hoofdtooien van Indianen […..] zijn daar een goed voorbeeld van. Als je vaak naar (psychedelische) festivals gaat begrijp je waarschijnlijk waar Camille het over heeft: “Indianen [……] hebben westerlingen veelvuldig gevraagd geen hoofdtooien te dragen omdat deze als heilig worden beschouwd (…)”. Camille ziet ook een “overheersing van wit privilege, en van onbegrip over de manieren waarop vele mensen worden getroffen door racisme of micro-agressies.”

Om deze onderwerpen met zorg en aandacht in festivals te integreren nam ze actie. “Toen ik opgroeide ging ik naar festivals in het Verenigd Koninkrijk maar ik kan me de aanwezigheid van specifieke gay of queer ruimtes, voor mensen die er uitzag zoals ik, niet herinneren. Er waren wat dat betreft geen mogelijkheden voor bruine of zwarte mensen of voor hen die zich als queer of non-binary identificeerde.” Geïnspireerd door het werk van queer zwarte mensen in het verleden die dit soort ruimtes in compleet andere context hebben opgezet [8], faciliteerde Camille afgelopen zomer SanQtuary op Shambala festival in het VK. SanQtuary is een veilige en gezellige plek met de prioriteit om mensen die op meerdere vlakken worden onderdrukt welkom te heten. Maar natuurlijk is iedereen welkom!

SanQtuary op Shambala Festival 2018. Foto door Angela Dennis

SanQtuary ziet er uit als “het huis van je oma” zegt Camille, inclusief kachel, tapijten en medicinale thee. Alhoewel je oma waarschijnlijk geen boekenkasten gevuld met boeken over queer seks, activisme en radicale liefde heeft, en waarschijnlijk ook geen Stonewall posters heeft hangen of je harm reduction materiaal aanbiedt. Bel me gelijk als je oma dat wél heeft, dan wil ik haar maar wat graag ontmoeten! Na lezingen en workshops overdag verandert SanQtuary ’s avonds in een feestruimte met performances en DJs. Bezoekers komen om lol te maken, te chillen, om steun bij elkaar te vinden en om “informatie die waardevol voor hun reis”, ook buiten het festival, tot zich te nemen. Als iemand SanQtuary wil binnentreden en een kledingstuk draagt dat onder culturele toe-eigening te scharen is zal er in alle waarschijnlijkheid een discussie plaatsvinden die op de algemene terrein van het festival mogelijk wat moeilijker te voeren is. Het doel is niet om iemand in het harnas te jagen maar om de persoon in kwestie van informatie te voorzien waar hij of zij mogelijk onbekend mee was. 

SanQtuary ontving enorm veel positieve feedback en verwelkomde vele bezoekers. Camille Barton is er van onvertugid dat ze met SanQtuary volgend jaar opnieuw op Shambala te vinden zal zijn. Ik hoop dat het concept ook op andere festivals in de psychedelische scene wortel weet te schieten. Plekken zoals SanQtuary zijn efficiënte, bijzonder nodige werktuigen om sommige festival gangers meer welkom te laten voelen en anderen in aanraking met gemarginaliseerde groepen te brengen en hun met onderdrukte verhalen kennis te laten maken, en dat alles in een prachtige omgeving. 

Discussies in SanQtuary – Foto door Angela Dennis

We kunnen meerdere stappen nemen om diversiteit in de psychedelische gemeenschap te verwelkomen en te vieren. Het komt neer op de volgende drie te nemen stappen: ten eerste, het erkennen van de problemen door te luisteren naar hen die ze aankaarten. Vervolgens, manieren vinden om de berokkende schade te reparenen, in het verleden in en in het nu, terwijl we de mensen en culturen vieren die ons voorzien van voorouderlijke kennis en gebruiken. Tenslotte, samenwerken om ervoor te zorgen dat er een dynamische en diverse beweging komt, gebruikmakend van alle mogelijkheden die nodig zijn om dat te bewerkstelligen. Daden zijn sterker dan woorden, dus ik stop voor nu met schrijven en laat de kunstenaar en heler Kufikiri Imane aan het woord: “Diversiteit is een luxe voor hen in de meerderheid en een noodzakelijkheid voor hen in de minderheid.”

Auteur: Sonia Conchon, eigenaar van de psychedelische B&B Firejuice.

Noten en referenties

1. Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies.

2. Intersectionaliteit erkent dat sociale categorisaties met elkaar verbonden zijn. Een persoon die op meerdere vlakken (ras, geslacht, klass, etc) gediscrimineerd wordt krijgt te maken met meerdere overlappende problemen.

3. Lesbiennes, Homoseksuelen, Biseskuelen, Transgenders, Queer, Intersekse & meer

4. Mijn excuses aan je, lezer, als je geen westerling bent.

5. Om meer over dit onderwerp te leren raadt Camille The Witches Union Hall’s zine aan, over culturele toe-eigening in spiritualiteit.

6. Overdrachtelijk gesproken. Of niet. Hoe dan ook.

7. Alhoewel de psychoactieve morning glory uit Mexico afkomstig is.

8. Zoals het Black, Lesbian and Gay Centre Project in Zuid-London, wiens werk in de jaren 80 door het de regering onder leiding van Thatcher werd ontmanteld met wetten zoals Section 28, die over homoseksualiteit praten in het openbaar illegaal maken. Zie ook de documentaire Under your nose, van Veronica McKenzie/Reel Brit Productions.

 

  



Ben je 18 jaar of ouder?

Om onze webshop te kunnen bezoeken dien je te bevestigen dat je 18 jaar of ouder bent.