EncyclopedieFilm: Fear and Loathing in Las Vegas

Azarius

  • $

$ 0, -

US$ 0,00

Film: Fear and Loathing in Las Vegas - Encyclopedie

Menu tonen Menu verbergen

Film: Fear and Loathing in Las Vegas

0 Reacties

Fear and Loathing in Las Vegas film poster

Fear and Loathing in Las Vegas: kritiek op The American Dream

Fear and Loathing in Las Vegas is een film uit 1998 waarin een psychedelisch verslag wordt weergegeven van twee heren die naar Las Vegas reizen. Het betreft een verfilming van het gelijknamige boek (1971) dat is geschreven door Hunter S. Thompson. De hoofdrolspelers zijn de journalist Raoul Duke (Johnny Depp) en zijn advocaat Dr. Gonzo (Benicio del Toro). De film is geregisseerd door Terry Gilliam.

ĎLove it, hate ití staat bovenaan op de DVD hoes. Dat is precies wat deze film bij mensen op roept. Sommigen vinden het een walgelijke film, anderen beschouwen het als ťťn van de beste films die ze ooit gezien hebben. Een middenweg lijkt niet te bestaan. Hoe deze scherpe tweedeling tot stand komt, zal in dit artikel worden verklaard.

Hoe de film begint

Fear and Loathing in Las Vegas begint met beelden van een protest tegen de Vietnamoorlog. Vervolgens komen Duke en Gonzo in beeld. Ze rijden in een rode cabriolet dwars door de woestijn. De eerste zin die Duke zegt: ďWe waren bij Barstow, aan de rand van de woestijn, toen de drugs ging werken.Ē Vervolgens zie je wat hij hallucineert: een grote zwerm met vleermuizen komt op hem af. Duke slaat zijn visuals weg met een plastic vliegenmepper. De kijker wordt direct midden in de waanzin gesmeten.

Vervolgens pikken ze een lifter op. Hoe hij midden in de woestijn terecht is gekomen, is totaal onduidelijk, zoals wel meer dingen in de film. De lifter neemt plaats op de achterbank. Duke gaat naast hem zitten en vertelt hem wat er daarvoor gebeurd is. De kijker wordt meegenomen in zijn terugblik. Ze blijken naar Las Vegas te gaan om daar verslag te doen van een Mint 400 motorrace. Duke is de journalist en Gonzo zijn advocaat. Het hebben van een advocaat is in deze situatie absoluut niet logisch, maar wat is dat wel onder deze omstandigheden?

Het voorschot dat Duke kreeg om het artikel te schrijven, hebben ze omgezet in een zeer uitgebreide collectie verdovende middelen. De drugs zit in een koffer in de achterbak. De inhoud wordt uitgebreid beschreven door Duke.

Gonzo and Duke on the road

Ondertussen rijden ze zwaar trippend door de woestijn met de nietsvermoedende lifter op de achterbank. Hij wordt echter snel op de hoogte gebracht van wat er gaande is, want Duke vertelt de jongen alles wat in hem opkomt. Ondertussen heeft hij een arm om de jongen zijn schouders geslagen. De aanblik van de lifter is in deze bijzonder hilarisch, want hij wordt uiteraard steeds angstiger, durft niets meer te zeggen en het zweet staat op zijn voorhoofd.

Dan krijgt Gonzo achter het stuur een aanval. Hij begint heftig te schudden en slaat met armen en benen wild om zich heen. Ondertussen roept hij om zijn medicijn. Met piepende banden komt de auto tot stilstand. Duke springt op de bijrijdersstoel en geeft Gonzo een snuif. Hierna neemt hijzelf ook wat. Dit is voor de lifter de kans om te ontsnappen. Hij springt uit de cabriolet en rent de woestijn in. In eerste instantie zijn beide heren verbaasd, maar dan rijden ze snel weg uit angst dat de lifter de politie op hen afstuurt.

De gekte van deze eerste scene zet zich de gehele film voort. Alle dagen dat ze in Las Vegas zijn gebruiken de twee bijzonder veel verdovende middelen. Soms is de ťťn te ver heen en kan de ander nog net voorkomen dat het helemaal misgaat. Vervolgens draaien de rollen om. Deze wisseling vindt meerdere keren plaats. Ze laten een spoor van vernielingen achter zich en overtreden bijna alle regels. Op den duur drogeert Gonzo zelfs een minderjarig meisje waar hij mogelijk ook seksuele handelingen mee heeft verricht.

Ben je benieuwd hoe dit afloopt? Dan moet je de film zeker bekijken. Hij is onder andere te zien op Netflix.

Soorten drugs die geconsumeerd worden in Fear and Loathing in Las Vegas

Er komen in de film bekende en minder bekende soorten drugs langs. De gebruikelijke zijn: cocaÔne, mescaline, LSD, cannabis en heroÔne. Verder hebben Duke en Gonzo een hele lading farmaceutische uppers en downers bij zich.

Tevens worden ook twee minder bekende middelen genoemd. De eerste is ether. Net als GHB en ketamine werd ether vroeger als narcosemiddel gebruikt. Als recreatiemiddel is het minder bekend. Dit komt waarschijnlijk omdat het effect zeer veel op alcohol lijkt. Alcohol is veel gemakkelijker te verkrijgen, waardoor er mogelijk geen vraag is naar ether. Ether drink je ook niet, maar adem je in. Dit kan door de vloeistof op een doekje te doen en deze voor je neus te houden. Echt gezellig, zoals een glas wijn wel kan zijn, is dit natuurlijk niet, niet in de laatste plaats omdat je na gebruik heel lang naar ether stinkt.

Ook krijgt Duke op een gegeven moment van Gonzo het middel adrenochroom aangeboden. Dit is een lichaamseigen stof, welke in hoge concentraties mogelijk schizofrenie veroorzaakt. Het ontstaat in het lichaam wanneer adrenaline oxideert. Wetenschappers speculeren dat megadosissen vitamine C schizofrenie in sommige gevallen kan genezen. Vitamine C is namelijk een antioxidant en kan daardoor de oxidatie van adrenaline tegengaan. Hier is echter geen gedegen onderzoek naar gedaan. Volgens Aldous Huxley zou het gebruik van adrenochroom een vergelijkbaar effect hebben als het gebruik van mescaline. Regisseur Gilliam geeft echter in een interview aan dat hij niet wist dat adrenochroom een bestaande stof was. Hij dacht dat het een fictief middel betrof.

Fear and Loathing in Las Vegas hotel room

Diepere lagen in Fear and Loathing in Las Vegas

Velen denken dat Fear and Loathing in Las Vegas slechts een aaneenschakeling van waanzin is, maar Thompson wilde met zijn verhaal in feite een sterke boodschap uitdragen. Met zijn boek uitte hij onder andere zijn teleurstelling over het einde van de flowerpowertijd. In het begin van de jaren zeventig leek het er namelijk op dat er echt dingen gingen veranderen, maar volgens Thompson werd de flowerpowerbeweging op den duur mainstream. Steeds meer mensen die niet zelf nadachten sloten zich erbij aan. Hierdoor maakten de idealen van het vrije leven plaats voor de hang naar het gevoel van veiligheid.

Las Vegas was volgens Thompson het zenuwcentrum van The American Dream. Alles was daar nep. Daarom speelde zijn boek zich in deze stad af. Hij dreef de spot met het burgerlijk bestaan. Thompson probeerde dus op een grappige manier duidelijk te maken welk verwoestend effect het materialisme op de maatschappij had. Niet iedereen lijkt echter deze boodschap op te pikken of te waarderen.

Love it, hate it

Zij die geen drugs gebruiken of het netjes binnen de perken houden, zullen zich niet snel herkennen in de scŤnes uit Fear and Loathing in Las Vegas. Mensen die echter weleens sterk uit de band springen, begrijpen beter wat Thompson wilde neerzetten. Met uit de band springen moet je niet denken aan een avondje flink doorzakken en om een uurtje of zes in de morgen naar huis gaan. Stel je eerder drie dagen doorhalen voor onder het genot van een megasterke cocktail van zware psychedelica en sterke stimulerende middelen. Natuurlijk is zoiets niet zonder risico, maar sommige mensen nemen deze risicoís. Enerzijds om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur, anderzijds om zich af te zetten.

Het gebruiken van middelen op plaatsen waar men eigenlijk niet hoort te trippen is voor sommigen een statement. Vooral als men ook nog in contact komt met autoriteiten, zoals de politie, kan dat als uitdagend worden ervaren. Duke gaat op een geven moment naar een hotel waar een conferentie voor agenten is. Hij komt daar aan, staat tegenover ruim honderd agenten in burger met zijn koffer in zijn hand. In de koffer zit een onvoorstelbare grote collectie aan verschillende soorten illegale drugs. Dit is voor sommigen het toppunt van een statement maken.

Er is een groep mensen die het gevoel van rebellie met Thompson deelt. Zij weten Fear and Loathing in Las Vegas dan ook zeer te waarderen. Dit zijn niet perse grootgebruikers zoals Duke en Gonzo, maar je moet wel een beetje cynisch zijn ten opzichte van de maatschappij wil je de onderliggende boodschap van deze film begrijpen.

Recensies

Fear and Loathing in Las Vegas heeft destijds heel weinig recensies ontvangen. Degenen die het een goede film vonden, durfden dit waarschijnlijk niet uit te spreken. Zij zouden dan mogelijk als voorstander van drugs worden gezien. Vooral in Amerika bleef het daarom erg stil rond deze film. Daar woedt immers een veel sterkere ĎWar on Drugsí dan hier. Topcritici als van Time en Newsweek hebben de film in zijn geheel niet besproken. Dit maakt de film eigenlijk nog interessanter.

Toppunt van de waanzin

Het toppunt in de film is wel het moment waarop Duke en Gonzo op een anti-narcoticaconferentie aankomen. Zij zitten zwaar onder invloed in het publiek en nemen zelfs een snuif in de zaal. Ook dit is weer een typisch voorbeeld van extreem tegendraads gedrag. Terwijl beide heren consumeren, zet de spreker uiteen hoe slecht cannabis is. Tegelijkertijd rookt de man op het podium een sigaret. Hiermee brengt Gilliam de tegenstrijdigheid van het Amerikaanse drugsbeleid in beeld: cannabis is verboden, maar tabak mag volop verkocht worden. Dit terwijl tabak veel meer slachtoffers maakt dan cannabis.

Herkenning

Als Duke bij aankomst in Las Vegas in een bad trip belandt, ziet hij in de mensen om zich heen allemaal monsters. Sommigen vonden deze scŤne zeer slecht, omdat het duidelijk nep is. Toch is de film zeer herkenbaar voor de doorgewinterde tripper.

De herkenning zit hem vooral in enkele andere visuals die worden uitgebeeld, zoals het tapijt waar de kleuren in elkaar overvloeien of gezichten die vervormen. Verder is ook de manier hoe Duke beweegt, ietwat houterig, zeer herkenbaar. Zijn lichaamshouding, de manier van kijken en praten, spreken tot de verbeelding. Johnny Depp speelt bijzonder overtuigend een persoon die zwaar onder invloed is van LSD. Zijn gevoel van paranoia overheerst haast gedurende de gehele film, wat ook logisch is, omdat ze haast constant de wet overtreden. Als je Johnny Depp ziet acteren dan kan het haast niet anders dan dat hijzelf ook wel eens getript heeft. Zo niet, dan heeft hij goed mensen bestudeerd die aan het trippen waren.

Fear and Loathing in Las Vegas book cover

De film en het boek

Tijdens de film is er doorlopend een Ďvoice overí te horen die is ingesproken door Johnny Depp. Hij citeert letterlijk passages uit het boek. Dit is vrij bijzonder, want meestal wordt er maar weinig letterlijk in een boekverfilming overgenomen uit het boek. De teksten van Thompson waren volgens Gilliam te goed om te vervangen. Hierdoor blijft het filmverhaal dichtbij het oorspronkelijke verhaal uit het boek.

Duke is Thompson

Eigenlijk is Thompson de hoofdpersoon Duke. Duke is dus een pseudoniem. In het boek wordt dit duidelijk als Gonzo een telegram stuurt naar Duke en daar de naam ĎThompsoní op zet. In de film wordt dit minder duidelijk. Gonzo vraagt echter als ze bij het eerste hotel aankomen of Duke er klaar voor is om in te checken onder een valse naam. Hij gebruikt vervolgens het pseudoniem Raoul Duke. Op deze manier wordt duidelijk gemaakt dat dit niet zijn echte naam is.

Fear and Loathing in Las Vegas kijken

Mocht je van trippen houden dan vind je deze film niet per definitie goed. Wat Duke en Gonzo doen, gaat namelijk veel verder dan een enkele trip nemen. Je hebt vooral een flinke dosis cynisme nodig en een kritische kijk op de samenleving, wil je het werk van Gilliam waarderen. Fear and Loathing in Las Vegas is dan wel slecht ontvangen, toch is het zonder twijfel een cultfilm. Het is absoluut een aanrader voor iedereen die zelf ook vraagtekens heeft bij de huidige gang van zaken binnen onze samenleving en tegelijkertijd niet vies is van enige rebellie.

Fear and Loathing in Las Vegas (1998)
Regie: Terry Gilliam
Acteurs: Johnny Depp, Benicio del Toro,
Speelduur: 119 minuten



Reacties

Nog geen reacties. Waar wacht je op? Ieder bericht telt. Juist nu.


Reageer

Ben je 18 jaar of ouder?

Om onze webshop te kunnen bezoeken dien je te bevestigen dat je 18 jaar of ouder bent.