

Ibogaïne is een psychoactieve indole alkaloïde die wordt gewonnen uit de bast van de wortel van een Afrikaanse plant, Tabernanthe iboga. In delen van Afrika is deze plant vooral bekend onder de naam 'iboga' of 'eboka'. De plant bevat 12 verschillende alkaloïden, waarvan iboga er slechts een is. Andere alkaloiden zoals tabernanthine of ibogamine zijn waarschijnlijk ook psychoactief. De afgelopen jaren is er toenemende belangstelling voor de plant vanwege de mogelijke eigenschap om drugs- en alcoholverslaafden van hun verslaving af te kunnen helpen. Uit wetenschappelijk onderzoek en diverse ervaringen is al gebleken een enkele dosis ibogaine afkickverschijnselen en 'craving' (trek) voor een bepaalde tijd na inname kan terugdringen. Daarnaast kan de psychoactieve werking er voor zorgen dat de gebruiker zich meer bewust wordt van zijn verslaving, wat kan helpen bij het motiveren om te stoppen.
De plant wordt al eeuwen gebruikt door inheemse Afrikaanse stammen, zoals het Bwiti volk. Deze religieuze stam uit Midden-Afrika gebruikt de schors van de Tabernanthe iboga plant om diverse religieuze en sociale redenen. Bij het 'Bwiti initiatie ritueel', een 3-daagse wedergeboorte cermonie, speelt het gebruik van Ibogaine een belangrijke rol. Het aspirant lid moet deze 3 zware dagen succesvol doorstaan om opgenomen te worden in de groep. Zowel mannen als vrouwen worden geïnitieerd, dit gebeurt meestal tussen het achtste en dertiende levensjaar.
Het potentieel van ibogaïne om verslaving te behandelen werd ontdekt door Howard S. Lotsof, een heroïne gebruiker die voor het eerst ibogaïne nam in 1962. Lotsof dacht dat ibogaïne een nieuw soort recreatieve drug was, totdat hij na 30 uur plots merkte dat hij geen afkickverschijnselen van heroïne vertoonde, en evenmin behoefte had om drugs te nemen. Herhaaldelijke experimenten met eveneens verslaafde vrienden toonden aan datzelfde effect bij hen ook optrad.
Naast zo'n tiental overige complexe indole alkaloïden die worden onttrokken aan tryptamine en aangetroffen in Tabernanthe iboga (Apocynacea), is iboga het voornaamste hallucinogeen, en tevens het belangrijkste psychedelische component van alle soorten die worden aangetroffen op het Afrikaanse continent. Extractie van de in de bast van de wortel aanwezige alkaloïden levert pure ibogaïne hydrochloride (hcl) op. Ibogaine, waarvan de chemische naam 12-methoxyibogamine is, is een choline-esterase-remmer, een soort stimulant die op het centrale zenuwstelstel werkt. De molecuul wordt gekenmerkt door de dubbele indool en kern die ook voorkomt bij de meeste hallucinogenen.
In lage doseringen, vergelijkbaar met het kauwen van coca bladeren zoals dat in Zuid-Amerika wordt gedaan, wordt iboga gegeten door de Bwiti om wakker en alert te blijven gedurende de jacht en lange kanotochten, die soms wel twee dagen duren. Iboga kan ook afrodiserend werken. (De geel/oranje gekleurde vruchten van Tabernanthe iboga worden, hoewel zij niet psychoactief zijn, ook wel gebruikt om gebrek aan sexueel verlangen bij vrouwen tegen te gaan.
In hogere doseringen werkt ibogaine als een hallucinogeen. Het veroorzaakt misselijkheid en braken, zoals dat bij peyote ook vaak het geval is. Op dit niveau verkeert de gebruiker in een diepe intense trance, waarbij fysieke beweging vrijwel onmogelijk is. Deze staat van trance is enorm visueel, en openbaart zich vaak als een lange reis.
De trip die een ibogaïne gebruiker ervaart is op te splitsen in drie belangrijke delen. De eerste is een vier tot zes uur durende droomachtige reis die de gebruiker meeneemt naar het verleden en waarin ervaringen van vroeger worden herbeleefd. De volgende te onderscheiden periode is een cognitieve of intellectuele fase waarin die herinneringen worden geëvalueerd. Tijdens de derde fase ervaart men nog een licht energiek gevoel, die na korte tijd over gaat in slaap. Als de gebruiker wakker wordt zijn de langdurige effecten merkzaam; in de meeste gevallen heeft men totaal geen behoefte meer aan het verkrijgen en gebruiken van de drug waar hij of zij aan verslaafd was. De werking kan echter verschillen per individu, ieder mens heeft immers andere karaktereigenschappen.
Ibogaïne visioenen zijn vaak erg persoonlijk. Tijdens een trip worden persoonlijke vraagstukken vaak worden uitvergroot tot wereldzaken, als zijnde politieke of ecologische problemen die de wereld bedreigen.
Onderzoek suggereert dat ibogaïne een aanzienlijk aandeel kan leveren in de behandeling van heroïne-, cocaine, crack, methadon en alcoholverslaving. Er bestaan ook aanwijzingen dat het middel een nuttige bijdrage kan leveren in het behandelen van nicotineverslaving. Tevens wordt gesuggereerd dat ibogaïne ingezet kan worden bij psychotherapie, waarbij het met name effectief zou zijn bij de behandeling van trauma's.
Een enkele dosis ibogaïne heeft doorgaans drie van elkaar te onderscheiden effecten die van nut zijn bij de behandeling van een drugsverslaving. Ten eerste zorgt het voor een enorme vermindering van onthoudingsverschijnselen, wat gunstig is bij het helpen clean worden. Daarnaast zorgt het ervoor dat de gebruiker voor een periode van een week tot wel meerdere maanden minder naar drugs verlangt. Dit wordt bevestigd door wetenschappelijk onderzoek. Tenslotte kan de psychoactieve aard van het middel gebruikers helpen hun gedrag begrijpen en de achterliggende oorzaken van hun verslaving aanpakken.
Ibogaïne is eenvoudig in te nemen in capsulevorm, en is zelf niet verslavend. De therapeutische dosering bedraagt 5-8 mg per kilo lichaamsgewicht. Het is een 'alles of niets' soort medicatie, en in een veilige, klinisch gecontroleerde omgeving met een screening voorafgaand lijkt het een veilig middel. Hoewel het sommige mensen lukt om na een enkele dosis ibogaïne te stoppen met hun drugsgebruik, is het voor de meeste gebruikers het beste om het te integreren als onderdeel van hun afkickprogramma.
Hoewel er in het begin van de jaren '90 al toestemming werd gegeven voor medisch onderzoek op mensen als behandeling bij het afkicken, heeft een gebrek aan financiële steun, naast enkele andere problemen, ervoor gezorgd dat er sinds 2005 vrijwel geen onderzoek naar is gedaan, en derhalve geen optie is voor het merendeel van verslaafden wereldwijd.
De dosering voor de eerste keer (stimulerende, niet psychedelische werking) bedraagt tussen de twee tot drie theelepels voor vrouwen en drie tot vijf theelepels voor mannen.
Traditioneel wordt de binnenste laag van de wortelbast geschraapt, wat na het drogen resulteert in een geelbruin poeder. Dit wordt soms gemengd met water en opgedronken, maar schijnt vers het sterkste te zijn. Sommige stammen gebruiken het in combinatie met cannabis ('yama of 'nkot alok').
Bij zeer hoge doseringen kan Ibogaïne krampen, verlamming en dood door geblokkeerde ademhaling als gevolg hebben. Toxiciteit is gerelateerd aan gewicht. Bij ratten is de LD50 (hoeveelheid van een stof die bij 50% van een populatie tot de dood leidt) 145 mg/kg.
Voor diegenen die ibogaïne wensen te gebruiken voor persoonlijke ontwikkeling, maar niet in therapie zijn, en dat ook niet willen, is het belangrijk om zich er bewust van te zijn van dat iboga een dergelijk therapeutisch proces nabootst. Ibogaïne kan psychische problemen zichtbaar maken, en als er veel van zulke problemen aanwezig zijn kan dat bij sommigen gevaarlijke reacties opwekken. Dit is met name het geval als de gebruiker probeert de trip (en de pijnlijke persoonlijke kwesties) te onderdrukken. Dit kan resulteren in gevoelens als desillusie en andere negatieve gedachten, die zelfs als de sessie is afgelopen kunnen aanhouden.
Het is ook belangrijk om te weten dat het gebruik van Ibogaïne op zich niet voldoende is om een diepe persoonlijke transformatie te realiseren. Het biedt doorgaans inzichten in onderdrukte gevoelens, maar zonder emotionele verbintenis.
Ibogaine.org
The ibogaine dossier
Ibogaine.co.uk
Iboga.org in French, Italian and English
Making a Tabernanthe iboga extract
Ibogaine: complex pharmacokinetics, concerns for safety, and preliminary efficacy measures by Mash DC, Kovera CA, Pablo J, Tyndale RF, Ervin FD, Williams IC, Singleton EG, Mayor M (2000) (Ann N Y Acad Sci 2000; 914:394-401).
Ibogaine research project
The Ibogaine Story by D. Beal, P. de Rienzo and members of the Staten Island project (online version)
Dit artikel is gebaseerd op de volgende pagina's:
Ibogaine.co.uk
An Introduction to Ibogaine by Nick Sandberg
Erowids Ibogaine FAQ
Ibogaine info from alt.psychoactives
Erowids Ibogaine Vault

Dukeabq - 2007-06-10 20:57:05