Amanita muscaria

Gerelateerd

Plant Intoxicants

Magic Mushrooms

Waterpijp keramiek Amanita

Sleutelhanger Freaky Mush

Add to favourites

Wat is Amanita Muscaria?

Amanita muscaria is een van een aantal soorten paddestoelen die bijna overal op het noordelijk halfrond voorkomen. Ze groeien in symbiose met bomen als sparren, berken en pijnbomen zowel in Europa als in Amerika. De paddestoelen staan bekend om hun opvallende verschijning: fel rood, en geel met witte stippen. A. muscaria staat in de meeste mycologische bronnen geregistreerd als giftig en het gebruik ervan als psychoactief middel is niet heel gebruikelijk. Vooral omdat vroege rapportages duidelijk maken dat de respons erop varieert van persoon tot persoon en per keer. De paddestoelen variëren sterk in potentie; een paddestoel kan de ene keer effectief werken en de andere keer helemaal niet. Toch werd de Amanita in een aantal culturen in traditionele zin gebruikt. Amanitas bevatten de psychoactieve stoffen ibotenisch zuur en muscimol (muscamol).

De paddestoel werd vliegenzwam genoemd omdat hij ook gebruikt werd om, vermengd met melk, huisvliegen te weg te jagen.

Geschiedenis

Circa 10.000-0 voor Chr.: Rig Veda hymns, een verzameling heilige verhalen uit India, bevat beschrijvingen van een magisch bedwelmend middel met de naam Soma. In 1968 publiceerde R. Gordon Wasson een controversieel boek: Soma, divine mushroom of immortality, waarin gespeculeerd werd dat Soma verwees naar de Amanita muscaria. 4000 voor Chr.: Taalanalyse heeft uitgewezen dat Amanita muscaria bekend stond als giftig.

Circa 1000-2000 voor Chr.: De Petroglyfen langs de Pegtymel rivier, die uitmondt in de Arctische oceaan in noord-oost Siberië, "beeldden antropomorfische figuren af met paddestoelen op hun hoofden." Het Pegtymelriviergebied wordt nu bewoond door de moderne Chukchi cultuur waarvan bekend staat dat ze de Amanita in traditionele zin hebben gebruikt als middel om 'dronken' te worden.

100 na Chr.: Een 7.5 cm hoge miniatuur van een Amanita paddestoel, daterend van 100 jaar na Chr. is gevonden in Nayarit, Mexico, wat er op duidt dat Amanita muscaria langs de Mexicaanse kust ook gebruikt werd. Veel andere sculpturen uit Centraal en Zuid-Amerika beelden het rituele gebruik af van andere psychoactieve planten en paddestoelen.

circa 0 - 1800 na Chr.: Enkele Scandinavische historici geloven dat de Vikings 'Strijders van Bezerker' de paddestoel innamen voordat ze zich in de strijd wierpen.

1658 na Chr.: Een Poolse oorlogsgevangene schreef over een cultuur in West-Siberië (Ob-Ugrian Ostyak uit de Irtysh regio) "Ze eten een zekere paddestoel die lijkt op een vliegenzwam en zo worden ze dronken, nog erger dan van vodka, maar voor hen is dat het beste banket." - van Kamienstky dluzyk "Diary of Muscovite Captivity", 1874, p 382.

1730: Een Zweedse kolonel, Filip Johann von Strahlenberg, die 12 jaar in Siberië heeft doorgebracht als oorlogsgevangene, schreef een boek met de naam "An Historico-Geographical Description of the North and Eastern Parts of Europe and Asia" waarin een gedetailleerde beschrijving staat van de handelingen van het drinken van thee van Amanita, evenals dat de urine werd gedronken van degenen die deze thee op hadden, om zo de psychoactieve ingrediënten te recyclen.

circa 1960-1965: A. muscariagebruik duikt op in de subculturen in steden van de Verenigde Staten, maar blijft zeldzaam want veel gebruikers noemen de effecten onplezierig.

Plantkundig

"Amanita muscaria groeit door heel Europa, Noord-Azië en het westen van Alaska. Het is een van de amanitas die het vaakst en het makkelijkst groeit op importbomen - dat wil zeggen in pijnboom en eucalyptusplantages. De paddestoel kan echter groeien op veel verschillende plantensoorten.
Amanita wordt vooral bij berken en verschillende coniferen gevonden, maar komt ook voor in bossen bij andere bomen, zoals bossen van enkel Tilia (in Noorwegen), met dwergenwilgen (Salix repens) op Terschelling (Nederlands waddeneiland) en heeft zich aangepast aan een samenleven met eucalyptus in Australië en Argentinië" (R.E. Tulloss).

De hoed is zo'n 5 - 30 cm (2-10") in diameter en is fel tot bloedrood met een vel bedekt. Dit bedekt de jonge paddestoelen helemaal, en zal witte plekken vormen op de volwassen paddestoelen en uiteindelijk verdwijnen met de tijd. De stippen vormen vaak concentrische cirkels, hoewel ze ook willekeurig kunnen ontstaan. De kleur van de paddestoel vervaagt ook drastisch terwijl deze ouder wordt, vooral in direct zonlicht en na een harde regenbui.

Chemische eigenschappen

De entheogene substanties in Amanita muscaria zijn ibotenisch zuur (alpha-amino3-hydroxy-5-isoxazole acetisch zuur), muscamol (3hydroxy-5-aminomethy1 isoxazole), en mogelijk muscazone (Ott). Muscamol is de primaire bedwelmende stof. Na consumptie decarboxyleert een klein deel ibotenisch zuur in muscamol, waardoor de trip veroorzaakt wordt.
Wanneer oraal ingenomen is ibotenisch zuur psychoactief bij 50 -100 mg (Ott and Stafford).
Wanneer oraal ingenomen is muscimol actief bij 10 - 15mg.

Effecten

Volgens Johnathan Ott "zijn de effecten aantoonbaar anders dan die van psilocybine, LSD of mescaline. Ze worden getekend door een zwaaiende beweging in het visuele veld, een 'levende' karaktereigenschap bij niet-levende objecten, auditieve hallucinaties en een gevoel van enorme mentale stilheid en helderheid. Euforie, onwillekeurige spierbewegingen en veranderingen in het gevoelszintuig zijn kenmerkend, vooral veranderingen van het gehoor en de smaak. Visuele effecten zijn er ook, evenals misselijkheid. Amanita kan ook symptomen veroorzaken als kwijlen en licht zweten.

Een van de meest opzienbarende kenmerken van deze paddestoel is de onvoorspelbaarheid. De ene keer kun je door de paddestoel te eten in de hemel terechtkomen, de andere keer in de hel. Daarom moet je absoluut zeker van je zaak zijn wanneer je besluit deze paddestoel te consumeren, en bij voorkeur ervaring hebben met entheogene middelen.
Eigenlijk is het droogproces het meest belangrijk om te zorgen dat de amanita effect heeft: het zet ibotenisch zuur om in muscimol, waardoor de potentie met 5 of 6 vermenigvuldigd wordt en nare bijwerkingen verminderen."

Vooral in noordelijk Californië zeggen veel mensen dat de paddestoelen zwak zijn of een veel hogere lichaamsbelasting hebben per mentaal effect dan de 'betere' paddestoelen in Noord-Europa en Siberië.

Medisch gebruik

De heilige Amanitas werden traditioneel gebruikt door sjamanen voor zowel spirituele als fysieke genezing. Westerse gebruikers noemden een significant aanwezige pijnbestrijding als een van de primaire effecten na het innemen van A. muscaria. Volgens traditioneel medisch Kamchatkangebruik helpt het eten van drie kleine verse stukken mukhomor (A. muscaria) goed bij keelpijn.

Variaties

Er zijn extracten van Amanita muscaria verkrijgbaar. Een dosis daarvan is tien keer zo sterk als een normale dosis van gedroogde amanitas. Door de fijne textuur is het eenvoudiger om een specifieke dosering te verkrijgen in plaats van uit te vinden hoeveel gedroogde hoedjes er precies in een dosis gaan.

Gebruik

De paddestoelen worden meestal gegeten (volgens velen hebben ze een redelijke smaak). Het is heel belangrijk om ze goed te drogen, echter wanneer ze enkele maanden gedroogd zijn verliezen ze iets van hun effectiviteit.
Het roken van amanita is in het verleden naar tevredenheid gedaan; het veroorzaakt een sneller effect met een kortere duur. Maar in het algemeen geldt dat wanneer paddestoelen gerookt worden de effecten minder sterk zijn.
"Wanneer je gedroogde paddestoelen hebt kun je ze simpelweg eten, of anders de heetwater-methode uitvoeren. Breng hiervoor wat water naar het punt waarop het gaat borrelen, maar niet helemaal naar het kookpunt, en voeg de paddestoelen toe. Laat ze in het water koken gedurende een half uur tot een uur en consumeer dan alles. Voor degenen die de smaak van paddestoelen echt niet kunnen verdragen is de gelcap methode het beste. Neem de gedroogde paddestoelen, vermaal ze en stop ze in capsules. Of maak bovenstaande thee, kook het tot het vocht er vrijwel uit is en stop het extract dan in capsules. Het grootste deel van de alkaloiden zit in de huid van de paddestoelhoed, dus het kan ook de moeite waard zijn om deze eraf te trekken en te drogen, waardoor je een kleinere hoeveelheid op hoeft te eten." (Michael S. Smith).

Dosering: 5 gram of minder gedroogd materiaal is een goed startpunt, van waaruit je de dosis, indien gewenst, in de uren die volgen stapsgewijs omhoog kunt brengen.
Als algemene dosering wordt 5 - 10 gram (1 - 3 middelgrote hoeden) genomen, en voor een sterke dosering 10 - 30 gram (2 - 6 hoeden). Normaal gesproken wordten de eerste effecten opgemerkt binnen een half uur. Deze variëren per individu, maar een verhoging van de dosis kan beter ingenomen worden wanneer de effecten volledig zijn; ongeveer 2 uur na inname. De totale duur kan tussen de 4 en 10 uur duren.

Waarschuwingen

Vanwege de onvoorspelbaarheid en de uiterst variabele potentie, is het nemen van A. muscaria niet aanbevolen aan mensen zonder ervaring met psychoactieve paddestoelen.
Er zijn veel soorten binnen de Amanitafamilie die niet psychoactief zijn. Sommige zijn echter dodelijk giftig, terwijl andere eetbaar zijn. Ze lijken erg op de 'goede' amanitas, dus wanneer je besluit om A. muscaria te consumeren dien je er echt honderd procent zeker van te zijn dat je de juiste paddestoel te pakken hebt.

Net als bij andere entheogenen reageert ieder individu anders op de inname ervan. Amanitas kunnen nog sterker variëren, afhankelijk van de manier waarop iemands lichaam ibotenisch zuur in muscimol omzet. Veel mensen vinden de effecten van A. muscaria (of pantherina) niet plezierig.

Bijwerkingen

Bijwerkingen omvatten vaak misselijkheid, licht evenwichts- en coördinatieverlies en duizeligheid.

Kweken

"Amanitakweek in een laboratorium is nooit mogelijk geweest vanwege de symbiotische relatie die deze paddestoel heeft met de bomen waarop hij als gast leeft. Maar wanneer je de noodzakelijke bomen in de buurt hebt staan, en de temperatuur is in orde, kun je proberen een paar gedroogde of verse hoedjes die in hun periode van spoorvorming zitten (ze zijn dan helemaal plat of omhooggedraaid met lange scheuren erin) te 'zaaien'. Verkruimel ze en meng de kruimels met de bovenste laag aarde. Kijk of hier iets uitkomt. Als je de hoedjes hiervoor niet wil opofferen, snijd dan de stammen van de spoorvormende gedeelten, waarop al sporen zijn gevallen en vermeng deze met de grond. Volgens Erowid groeit mycelium pas voornamelijk in de lente- en zomermaanden en is het zeer afhankelijk van regen en bodemvoeding voordat vruchtvorming plaatsvindt in de herfst. Als het een droog seizoen is kun je je paddotuin het beste om de paar dagen water geven." (Michael S. Smith).